نفتآب
نفتآب

به گزارش شانا، عرضه انرژی اولیه در جهان در سال ۲۰۱۱ شامل ۳۳.۰۷ درصد نفت، ۳۰.۳۴ درصد زغالسنگ، ۲۳.۶۷ درصد گاز و ۱۲.۹۲ درصد سایر حاملهای انرژی شامل انرژی هسته ای، برق آبی و انرژیهای تجدید پذیر بوده است.
در همین سال در ایران سهم نفت ۳۸.۰۶ درصد، سهم گاز طبیعی ۶۰.۳۷ درصد و سهم سایر حاملهای انرژی نظیر زغالسنگ، برق آبی و انرژیهای تجدید پذیر ۱.۵۷ درصد گزار ش شده است.
بر اساس اطلاعات حمل و نقل و انرژی کشور، در سال ۱۳۹۰ بخش حمل و نقل بیش از ۴۸ درصد مصرف کل فراورده های نفتی را در کشور به خود اختصاص داده و پس از آن بخش نیروگاهی، خانگی، صنعت، کشاورزی و تجارت قرار داشته اند.

1001  

در ایران تعداد ۳۲۷ هزار و ۵۵۱ دستگاه در سال ۱۳۸۰ و تعداد یک میلیون و ۶۶۳ هزار و ۱۶۳ دستگاه در سال ۱۳۹۰ از انواع خودرو شماره گذاری شده است که به طور متوسط رشد سالانه ۱۷.۶۴ درصد را نشان می دهد.
در طی این مدت، ناوگان خودروی کشور از ۴ میلیون و ۳۴۵ هزار و ۷۹۸ دستگاه با متوسط رشد سالانه ۱۲.۳۹ درصد به ۱۳ میلیون و ۹۷۵ هزارو ۴۳۲ دستگاه افزایش یافته و آمار تعداد خودروها به ازای هر هزار نفر از ۶۷.۳ دستگاه به ۱۸۶ دستگاه افزایش پیدا کرده است.

1002

1003

از مجموع کل ناوگان خودروی کشور در سال ۱۳۹۰ تعداد ۱۱ میلیون و ۱۷۹ هزار و ۶۸۱ دستگاه سواری، تعداد ۵۵ هزار و ۵۰ دستگاه اتوبوس، تعداد ۹۱ هزار و ۲۷ دستگاه مینی بوس، تعداد یک میلیون و ۶۲۹ هزار و ۹۷۴ دستگاه وانت، تعداد ۵۴۳ هزار و ۴۸۸ دستگاه کامیونت و تعداد ۴۷۶ هزار و ۲۱۳ دستگاه کامیون و کشنده بوده است.

1004

1005

با اضافه شدن بیش از ۹ میلیون ۶۰۰ هزار دستگاه خودرو به ناوگان خودروی کشور در سالهای ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۰، مصرف روزانه بنزین در  این دوره از ۹۱.۹۴ میلیون بشکه معادل نفت خام به ۱۲۰.۱۶ میلیون بشکه و مصرف روزانه گازوئیل هم از ۱۵۵.۷۳ میلیون بشکه معادل نفت خام به ۲۲۰.۴۱ میلیون بشکه افزایش نشان می دهد.
در مجموع مصرف حاملهای انرژی در ایران در سال ۱۳۹۰ در بخش حمل و نقل، سهم بنزین موتور ۴۰.۲۲ درصد، سهم گازوئیل ۴۱.۶۷ درصد، سهم گاز طبیعی ۱۳.۸۵ درصد و سهم برق ۰.۰۶۷ درصد بوده است.
افزایش ناوگان خودروی و مصرف سوخت کشور در این سالها در حالی صورت گرفته که خودروهای فرسوده همچنان در جاده های داخل شهری و بین شهری تردد می کنند و منجر به افزایش شدید آلاینده ها و مصرف سوخت در کشور شده اند.

1006

براورد سهم خودروهای موجود در ناوگان کشور تا پایان سال ۱۳۹۰ نشان دهنده آن است که ۴۹.۷۱ درصد از خودروهای سواری در این سال دارای سن زیر ۵ سال، حدود ۳۲.۲۱ درصد سنی بین ۶ تا ۱۰ سال، حدود ۸.۸۶ درصد سنی بین ۱۱ تا ۱۵ سال، حدود ۳.۶۵ درصد سنی حدود ۱۶ تا ۲۰ سال، حدود ۱.۳۲ درصد سنی حدود ۲۱ تا ۲۵ سال، حدود ۳.۸ درصد سنی حدد ۲۶ تا ۳۰ سال و بقیه دارای سن بالای ۳۱ سال بوده اند.
کل خودرو های اسقاط شده در ایران تا پایان سال ۱۳۹۰ تعداد یک میلیون و ۸۷۸ هزار و ۴۶۰ دستگاه اعلام شده است. در این مدت متوسط رشد سالانه اسقاط خودرو ها ۱۲.۹۹ درصد بوده است.
میانگین سن ناوگان اتوبوس و مینی بوس کشور نیز در سال ۱۳۸۰ به ترتیب ۱۰.۴۲ سال و ۱۹.۸۸ سال بوده است. این مقادیر در سال ۱۳۹۰ به ترتیب به ۹.۳۶ سال و ۲۰.۶۶ سال بوده اند که نشان دهنده نبود سرمایه گذاریهای لازم در این بخش است.
به جز مشکلات ساختاری در بخش حمل و نقل خودروی کشور مسئله دیگر تعداد بسیار زیاد موتوسیکلتهایی است که در طی یک دهه، بدون در نظر گرفتن استانداردهای زیست محیطی وارد بازار مصرف شده اند و امروزه یکی از چالشهای اصلی آلودگی هوا به شمار می آیند.

1007

در طی سالهای ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۰ تعداد ناوگان موتوسیکلت شماره گذاری شده کشور از یک میلیون و ۹۹ هزار و ۳۱۹ دستگاه به ۸ میلیون و ۴ هزار و ۱۹۳ دستگاه افزایش پیدا کرده و ۸ برابر شده است.
همچنین رتبه مصرف انرژی بیشتر خودروهای تولید شده در داخل یا Out است یا از Out هم آنطرف تر است. البته در برخی موارد در رده های d و E و F و G خودروهایی در ایران وجود دارد ولی شامل بیشتر خودرو های تولیدی با تیراژ بالا نمی شود.
در بخش استاندارد آلایندگی نیز بیشتر خودرو های پر تیراژ داخلی تا سال ۱۳۹۰ یا اصلا در حد دریافت استاندارد Euro نبوده اند یا این که اگر موفق به کسب درجه یورو شده اند، به جز برخی استثناها بقیه در حد یورو ۲ و یورو ۳ متوقف شده اند!.
در بخش استاندارد های مصرف سوخت ترکیبی هم کلا خودرو های پر تیراژ داخل ایران بیشتر از ۶.۵ لیتر و گاهی تا ۱۴ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر مصرف می کنند.
 

1008  
1009
1010
1011
1012
1013

استانداردهای مصرف سوخت، تولید آلاینده ها و رتبه مصرف انرژی در خودرو های مورد استفاده در ایران وقتی مفهوم خود را بهتر نشان می دهد که نگاهی هم بیندازیم به خودروهایی که در دیگر کشورها تولید و مصرف می شود. مقایسه ای هر چند سطحی، واقعیتهای بسیاری را آشکار می کند.

1014  

1015

1016
1017
1018
1019

با نگاهی سطحی به آنچه تاکنون گفته شد و جداول مربوطه به سادگی می‌توان دریافت، مشکلات مربوط به سن بالا، فرسوده بودن،  رعایت نشدن استانداردهای روز ایمنی و مصرف سوخت و آلاینده ها و گران بودن خودرو در ایران در کنار بی توجهی به توسعه حمل و نقل عمومی به حدی نگران کننده است که بازنگری اساسی در برنامه های راهبردی در این بخش را ضرورت می بخشد.

آدرس منبع

اشتراک گذاری

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *